Drumlessen

Ik werk met een kleine groep leerlingen, zodat elk van hen echt aandacht krijgt.

Gedreven door ritme. In dienst van het nummer.

Ik leer drummen aan als een muziekinstrument, niet als een verzameling oefeningen. Techniek is belangrijk, maar ze heeft een doel: meer controle, meer keuzes en meer vrijheid om zich via muziek uit te drukken. Elke leerling komt binnen met een andere achtergrond en een ander idee van wat hij of zij wil spelen. Eerst kijk ik waar u staat, daarna bekijken we wat werk nodig heeft en gaan we met een duidelijke richting vooruit.

De basis, muzikaal.

We werken aan de essentie: timing, coördinatie, klank, dynamiek, techniek, notenlezen en onafhankelijkheid. Maar dat blijft niet op een oefenpad. We brengen het naar het drumstel, in grooves, fills en nummers, tot het er is wanneer u het nodig hebt, zonder over elke beweging te moeten nadenken.

Een duidelijk pad, op uw tempo.

Ik deel het leren op in drie grote fases, beginner, gevorderd en ver gevorderd, met kleinere mijlpalen onderweg. We bepalen wat u al kunt en beslissen wat er volgt, en een persoonlijk oefenschema toont u wat u moet oefenen en waarom. Het tempo hangt van u af, niet van een vast lesrooster. Daarna hebt u vooral het podium, de studio en andere muzikanten nodig. Lessen kunnen daar nog altijd deel van uitmaken, maar dan worden ze een gesprek tussen twee drummers.

Luisteren, niet alleen spelen.

Goed drummen betekent een stabiele timing, de rol van de drums in een nummer kennen, en weten wanneer te spelen, wanneer te vereenvoudigen en wanneer ruimte te laten. Fouten horen bij het leren. Wat telt, is dat de muziek blijft lopen.

Het doel is niet gewoon meer spelen. Het is meer begrijpen, beter luisteren en een zelfstandiger muzikant worden.

Waar het begon.

Mijn eerste muzikale herinneringen komen uit het huis van een van mijn grootvaders, Regino, een Cubaanse muzikant uit Havana die zich in de jaren veertig in Caracas had gevestigd. Het huis stond vol instrumenten: een piano, een orgel, batá-trommels, conga’s, bongo’s en, in een achterkamer, een Yamaha-drumstel.

In het middelbaar organiseerde een muziekleraar, Luis Mota, een drumworkshop van één semester. Mijn beste vriend daagde me uit om mee te doen: “Doe niet zo flauw.” Er waren geen drums. We speelden backbeats op onze benen en op oefenpads die Luis uit houten plankjes had gemaakt. Op het einde van het jaar speelden we in een volle zaal, voor het eerst op een echt drumstel. Het was verre van perfect, maar die dag werd ik verliefd op het instrument en op het podium.

Daarna leerde ik op het gehoor, alleen op mijn kamer, waar ik platen keer op keer meespeelde tot ik ze kon spelen. Mijn grote held bleek jaren later een drumcomputer te zijn. Op een bepaalde manier was dat mijn eerste echte leraar, en die leerde me wat ik nog altijd het meest waardeer: luisteren.

Echte lessen kwamen veel later, en met mate: een zestal bij Luis Tomás García in Caracas, nadat ik het eerste album van Judy Buendía had opgenomen, en vier bij Bruno Meeus in België, om te kijken waar ik stond. Ik ben de tel kwijt van alle clinics die ik heb bijgewoond, en een workshop bij Dom Famularo voelde bijna spiritueel: een echt eurekamoment.

Ik ken dus beide kanten: leren zonder leraar, en welke deuren een goede leraar kan openen, zelfs voor een werkende drummer. Daar ga ik nog altijd naar op zoek, en het bepaalt elke les die ik geef.

Voor de eerste les.

Tijdens de les zijn alleen de leerling, het drumstel en ik er, zonder publiek, zodat we ons volledig kunnen concentreren. Voor de eerste les is iedereen welkom om kennis te maken en de ruimte te zien, of dat nu de leerling is, een ouder of een partner. Leerlingen spelen meestal op het elektronische drumstel, zodat niemand zich qua volume moet inhouden. Veel van het materiaal is in het Engels, de taal van de meeste goede drumboeken, maar de les zelf kan in het Nederlands, Engels of Spaans.